fbpx

bookmark_borderObowiązki wynajmujące i najemcy w zakresie napraw – ciąg dalszy

Ostatnio opisywałam sytuację sporną pomiędzy właścicielem lokalu a najemcą (będącym moim Klientem) powstałą na tle konieczności dokonania naprawy jednej z rur. Ponieważ od tamtej pory Klient nie kontaktował się ze mną w tej sprawie, nie znałam jej zakończenia. Jednak pod wpływem Waszego zainteresowania finałem tej historii skorzystałam z okazji, jak się wczoraj nadarzyła i sama zapytałam o to Klienta.  

Dowiedziałam się, że strony spotkały się w mieszkaniu stanowiącym przedmiot najmu i zawarły szczegółowe porozumienie odnośnie obowiązków wynajmującego i najemcy w zakresie napraw w tym lokalu. W treści tego porozumienia zostały wymienione poszczególne elementy instalacji i innego wyposażenia lokalu, które mogą ulec zepsuciu albo awarii bez winy najemcy, przy czym zostały one podzielone na trzy grupy:

  • naprawy dokonywane przez wynajmującego (tu także właściciela lokalu) na jego koszt,
  • naprawy dokonywane przez najemcę na jego koszt,
  • naprawy, których koszt obciąża każdą ze stron po połowie.

Jest to z pewnością dość ciekawy sposób rozwiązania sporu, zwłaszcza w odniesieniu do ostatniego punktu – napraw obciążających w równych częściach każdą ze stron, gdyż nie jest zbyt często spotykane. Od razu spieszę też z wyjaśnieniem, iż porozumienie o takiej treści jest jak najbardziej dopuszczalne. Należy mieć jednak na uwadze, iż umowa taka nie będzie skuteczna w zakresie, w jakim będzie nakładać na najemcę więcej obowiązków niż to wynika z ustawy o ochronie praw lokatorów (patrz art. 6b ustawy).    


Podoba Ci się artykuł? Udostępnij:

bookmark_borderZalegasz z zapłatą czynszu? Miasto może Ci pomóc.

Miasto Stołeczne Warszawa daje mieszkańcom lokali komunalnych możliwość restrukturyzacji zadłużenia, tj. proponuje umorzenie 70% albo 50% długu osobom, które zdecydują się na zawarcie z Miastem porozumienia dotyczącego spłaty pozostałej części należności.

Wniosek w tej sprawie trzeba złożyć do dnia 20 września 2015 r.

O umorzenie części długu mogą ubiegać się osoby, które spełniają następujące kryteria:

  • były dłużnikami Miasta na dzień 30 września 2014 r.,
  • nie dewastowały zajmowanego lokalu lub nie wykraczały przeciwko porządkowi domowemu w okresie 12 miesięcy poprzedzających podpisanie porozumienia.
Warunkiem restrukturyzacji jest podpisanie porozumienia w sprawie restrukturyzacji zadłużenia na następujących zasadach:
  • spłacie 30% zadłużenia w terminie 3 miesięcy od dnia podpisania porozumienia ALBO spłacie 50% zadłużenia w miesięcznych ratach ustalonych w porozumieniu najpóźniej do dnia 30 września 2019 r.,
  • braku zaległości w bieżących opłatach od dnia złożenia wniosku do dnia podpisania porozumienia,
  • terminowym wnoszeniu opłat bieżących opłat w okresie 4 lat od dnia podpisania porozumienia (w każdym roku dopuszcza się dwukrotną zwłokę nie dłuższą niż 21 dni) – nie dotyczy osób, które na dzień podpisania porozumienia nie używają mieszkania;
  • umorzeniu pozostałej części zadłużenia po wywiązaniu się z warunków porozumienia.  
Więcej informacji na ten temat znajdziesz tutaj: http://www.zgn.waw.pl/.

bookmark_borderOchrona praw najemcy a sądowa ocena interesu prawnego

Jeden z warszawskich budynków, w którym znajdują się tzw. mieszkania komunalne (wynajmowane przez miasto) został przeznaczony do rozbiórki z powodu złego stanu technicznego.

Władze miasta nakazały więc wszystkim lokatorom opuszczenie zajmowanych przez nich mieszkań. W takiej sytuacji znaleźli się m.in. moi klienci – ojciec z córką, którym przysługuje prawo do lokalu zamiennego, co potwierdził Sąd Rejonowy.

W wyroku tym zabrakło jednak określenia warunków, jakie powinien w tej sytuacji spełniać lokal zamienny. Nie jest to wprawdzie uchybienie Sądu – warunki te wynikają z przepisów prawa – lecz w sytuacji naszych klientów brak takiego stwierdzenia okazał się brzemienny w skutkach.

Realizując swój obowiązek miasto przedstawiło bohaterom tej opowieści lokal, który nie spełniał standardów wymaganych dla lokalu zamiennego. Wszelkie interwencje w urzędzie nie przyniosły rezultatu, więc koniecznością stało się wystąpienie do Sądu z pozwem o ustalenie, że ojcu i córce przysługuje prawo do lokalu zamiennego o wskazanych w ustawie parametrach (powierzchnia, ilość pomieszczeń, stan techniczny, dostęp do mediów).

Celem tego postępowania było potwierdzenie prawa moich klientów do odpowiedniego lokalu zamiennego, a przez to zmuszenie władz miasta do realizacji obowiązków wynikających wprost z ustawy i uchwały rady miasta. Celu tego niestety nie udało się zrealizować. Sądy obu instancji odmówiły stwierdzenia powyższego faktu uznając, iż ojciec z córką nie mają interesu prawnego – a jedynie interes faktyczny – w uzyskaniu takiego rozstrzygnięcia, nie siląc się jednak na staranne uzasadnienie swojego stanowiska.

Moim zdaniem przedstawiona sytuacja, w której mieli nieszczęście znaleźć się moi klienci obrazuje bardzo poważny i zarazem często spotykany w praktyce problem związany ze stosowaniem prawa przez sądy. Zbyt łatwo bowiem polskie sądy wykorzystują niedookreśloną w przepisach prawa przesłankę interesu prawnego (a w zasadzie jej braku) do uchylania się od udzielania ochrony prawnej w sytuacji, gdy prawo nie stoi na przeszkodzie udzieleniu tej ochrony. Tak właśnie stało się i tym razem.


Podoba Ci się artykuł? Udostępnij go: